حمله به صندلی های مجلس/ عسکر مولایی کتکی

حمله به صندلی های مجلس/ عسکر مولایی کتکی

در این روزهای گرم و پر حرارت که آتش داغ گرمای ایران نیم خشک سالی را به فرط گرمایی خارج از وصف می سوزاند تب گرمایی دیگر التهابات جامعه را به سمت دیگر کشاند.

فضای اجتماعی جامعه بهت و ویرانگری افسار گسیخته تورم را هم گویی فراموش کرده و به رفتارهای تکنو کرات هایی می اندیشد که چگونه از فرصت در تخت دیوانسالاری نهادهای دولتی لحظه برای رسیدن به صندلی سبز مجلس کم کاری نکرده اند.

 

گویی این امانت عمومی پله ترقی افرادی ست که از اعتماد سیستم و مردم در این جایگاهای حساس سوء استفاده نمود و منافع فردی در اولویت کاری آنان بوده و نسبت به زیر مجموعه ای که با ترفندهای فراون و لابی گری وصف ناپذیر در پی آن بودند از اهمیت بیشتر برخوردار بوده است.

 

به راستی این رفتار اپریوری این مدیران اجرایی که با عادت واره های گوناگونی به دنبال نفش آفرینی متعدد هستند نشات گرفته از چه دیدگاه و ساختاری ست که از روز اول تکیه بر صندلی های داغ اجرایی هدف بعدی را بهارستان می دانند.

 

آیا عملکرد ضعیف این مدیران نیست که توسعه در کشور ما در چننین گرداب گیر کرد و به چشم عدسی هم قابل رویت نیست.

وانگهی منابع درآمدی این مدیران در ساختار اداری چگونه تعریف شده که به عنوان یک کارمند ارشد پس از استعفا با چمدان های میلیاردی در عرصه انتخابات حضور پیدا می کنند.

 

به نظر می آید این حلقه مدیران اجرایی و انتخابات یک پیوند هماهنگی است که منافع عمومی را تحت شعاع منافع فردی قرار داده و به یک دگردیسی جدی یا به یک باز اندیشی قانونی نیازمند است.

 

بهره سخن اینکه در این وانفسایی که مشکلات متعدد جامعه ایران را چنان رنجور و خسته نمود که برای یک زیست معمولی سر اندر گریبان برده و با مشقت های فراون از عهده شرایط سخت زندگی بر می آیند.

 

این مسابقه مدیران اجرایی چه در استان ما وچه در کشور مردم را نگران کرده و از خود این پرسش را دارند مگر همین مدیران عامل این چالش های عمومی جامعه نیستند که ناکار آمدی آنها عامل پست رفت جامعه گردیده است.

 

اکنون بر پایه کدام توانایی می خواهند ابر چالش های مملکت را در مجلس حل و فصل نمایند و گره از مشکلات کشور بگشایند.