امام حسین (ع) در مقابل تروریسم دولتیِ بنی امیه  
  • امروز : جمعه - ۲ مهر - ۱۴۰۰
  • برابر با : 17 - صفر - 1443
  • برابر با : Friday - 24 September - 2021
2

امام حسین (ع) در مقابل تروریسم دولتیِ بنی امیه  

  • کد خبر : 104292
  • 17 آگوست 2021 - 12:34
امام حسین (ع) در مقابل تروریسم دولتیِ بنی امیه  
تروریسم دولتی ، راهبرد اساسی برخی از ایدئولوژی های حکومتی در راستای پیشبرد اهداف سیاسی ، اقتصادی و احیاناً مذهبی است.

محمد رضا سلمانی عبیات – این راهبرد با بهره گیری از همه ی استعداد ها و توانمندی ها در پی به انجام رساندن امیال خود نقش موثری برای حکومت های استبدادی ایفا می کند.  دولت ها و مقامات بر اساس برنامه های قومی ، سیاسی ، اجتماعی و مذهبی ، علیه مردم خود یا گروه خاصی از مردم دست به اجرای تروریسم می زنند .

تبعیض مذهبی ، فرهنگی یا مانند آن اقدامات ظالمانه علیه افراد بی دفاع ؛ استفاده از ابزارهای وحشیانه و انجام انواع جنایات ، دستگیری های خودسرانه ، محاکمه در دادگاه های ناعادلانه ، آدم ربایی ها و ناپدید کردن افراد  ، شکنجه ، تبعید ، آوارگی ، کشتارهای سیاسی ، اعدام های نظامی ، اطلاعاتی و امنیتی و از بین بردن بدیهیات حقوق بشر وهمه این موارد  که خارج از حقوق اساسی افراد جامعه و حقوق بین الملل است در دایره ی تروریسم دولتی قرار می گیرد .  هدف آن گسترش ترس و اضطراب و گسترش ترس و ناامنی است. تسلیم شدن افراد در برابر حاکم هدف نخست حکومت است .

عمدتا این اهداف از جمله اهداف سیاسی و ایدئولوژیکی هستند که  دولت قادر به دستیابی به آنها از طریق راه های قانونی و مشروع نیست ، مانند حمایت از طبقه حاکم ، وادار کردن مردم به اطاعت از دولت و اطاعت از دستورات آن ، از بین بردن صدای مخالفان ، جنبش ها و احزاب ، خواستار تغییر ، انتقام از آنها ، و اطمینان از ادامه رژیم غالب و کنترل آن بر فرمانروایی دولت. (تمیمی ، ۱۴۳۶ : ۱۷)  در تعریف تروریسم دولتی ، مفاهیم مختلفی ذکر شده است .

برخی می گویند :   تروریسم یکی از ابزارهایی است که توسط حکومت استبدادی مورد استفاده قرار می گیرد. توده ها را با ایجاد  وحشت در بین آنها وادار به تسلیم در برابر حکومت می کنند .( عبدالسلام محمد ، :۲۶)  این تروریسم توسط یک یا چند کشور با استفاده از توانایی های دیپلماتیک یا نظامی آنها برای دستیابی به یک هدف سیاسی ، یا تصاحب منافع یا ثروت کشورهای دیگر انجام می شود. (تمیمی ، ۱۴۳۶ : ۱۷)

این اقدامات جنایتکارانه نوعی از خشونت است که علیه غیرنظامیان بی گناه انجام می شود و توسط افراد ، سازمانها یا گروههای وابسته به نهاد رسمی انجام می گیرد ، یا با اطلاع و تأیید مقامات بالاتر که بر این سازمانها نظارت می کنند و به آنها دستور می دهند ، انجام می شود و یا با آگاهی از وجود این اقدامات از نظر تابع بودن آن به کل ، یا محافظت از هر نوع ، بر این اعمال چشم می بندند.(المزعن ، ۱۴۲۰ : ۲۱)

در واقع امام حسین (ع) با بینشی عمیق و دقیق از سیاست های ضد بشری  بنی امیه ، در مقابل همه ی این سیاست ها ایستادگی کرد و همه ی برنامه های آنان را با از خود گذشتگی ، نقش بر آب نمود.

سیاست های تروریستی بنی امیه بر ایجاد رعب و وحشت در بین مردم و به ویژه مخالفان ، مبتنی بر به شهادت رساندن بی گناهان ، دستگیری و بازداشت بر اساس تهمت های واهی و خیالی ، شکنجه ناجوانمردانه در زندان ها و سیاه چاله های حکومتی و  تبعید اجباری آنان به اقصی نقاط سرزمین های اسلامی ، موجب استنکار شدید و پاسخ های قاطع امام حسین (ع) شده بود.  امام حسین (ع) در نامه ای خطاب به معاویه بن ابی سفیان با اشاره به سیاست های تروریستی بنی امیه نسبت به مردم  بی گناه و بی پناه می فرمایند :

فَأَبشِر یا مُعاوِیَهُ بِالقِصاصِ وَاستَیقِن بِالحِسابِ ، وَاعلَم أنَّ للّه ِِ تَعالى کِتابا لا یُغادِرُ صَغیرَهً ولا کَبیرَهً إلّا أحصاها  ، ولَیسَ اللّه ُ بِناسٍ لِأَخذِکَ بِالظِّنَّهِ وقَتلِکَ أولِیاءَهُ عَلَى التُّهَمِ ، ونَقلِ أولِیائِهِ مِن دورِهِم إلى دارِ الغُربَه   پس ـ اى معاویه ـ آگاه باش که قصاص را در پیش رو دارى . به حساب ، یقین داشته باش و بدان که خدا ، نوشته اى دارد که هیچ کار کوچک و بزرگى نیست ، جز این که آن را بر شمرده است .

خدا فراموش نمى کند دستگیر کردن هایت را به خاطر گمان [و بدبینى] ، و کُشتن اولیاى خدا را از روى شُبهه و تهمت ، و تبعید کردن آنان را از خانه شان به غربت . (طبرسی : ج ۲ ص ۸۹ ح ۱۶۴ ) (مجلسی : ج ۴۴ ص ۲۱۲ ح ۹)  امام حسین (ع) در این بخش از نامه به ۳ سیاست ضد انسانی معاویه به عنوان سردمدار بنی امیه اشاره می فرمایند :

۱) دستگیری و بازداشت بی دلیل مردم و به ویژه شیعیان   ۲) قتل شیعیان و بزرگان دین با زدن اتهامات واهی به آنان

۳) تبعید کردن شیعیان به نقاط دور دست بدون شک اقدامات دولت حاکم در جهت افزایش اقتدار در جامعه و بهره‌گیری از همه راه های خشونت آمیز از جمله دستگیری و بازداشت مردم به شهادت رساندن آنها و تبعید آنان به مناطق دوردست با برچسبهای مختلف و اتهامات گوناگون و غیر مستند از جمله مهم ترین عناصر تروریسم دولتی شناخته می شود که از سوی دین و شرع قانون های بین المللی، موضوعی زشت و غیر قابل پذیرش شناخته می شود. . (تمیمی ، ۱۴۳۶ : ۶)

امام حسین (ع) در بخشی دیگر از نامه مشهور خود به معاویه ، و در توضیح موارد فوق به ذکر مثال های مختلفی از تروریسم دولتی بنی امیه می پردازند و می فرمایند :

لَستَ القاتِلَ حُجرَ بنَ عَدِیٍّ أخا کِندَهَ ، وَالمُصَلّینَ العابِدینَ الَّذینَ کانوا یُنکِرونَ الظُّلمَ ویَستَعظِمونَ البِدَعَ ولا یَخافونَ فِی اللّه ِ لَومَهَ لائِمٍ ، ثُمَّ قَتَلتَهُم ظُلما وعُدوانا مِن بَعدِ ما کُنتَ أعطَیتَهُمُ الأَیمانَ المُغَلَّظَهَ وَالمَواثیقَ المُؤَکَّدَهَ ، لا تَأخُذُهُم بِحَدَثٍ کانَ بَینَکَ وبَینَهُم ولا بِإِحنَهٍ تَجِدُها فی نَفسِکَ .

أوَلَستَ قاتِلَ عَمرِو بنِ الحَمِقِ صاحِبِ رَسولِ اللّه ِ صلى الله علیه و آله ، العَبدِ الصّالِحِ الَّذی أبلَتهُ العِبادَهُ فَنَحَلَ جِسمُهُ وصُفِّرَت لَونُهُ ، بَعدَما آمَنتَهُ وأعطَیتَهُ مِن عُهودِ اللّه ِ ومَواثیقِهِ ما لَو أعطَیتَهُ طائِرا لَنَزَلَ إلَیکَ مِن رَأسِ الجَبَلِ ، ثُمَّ قَتَلتَهُ جُرَأَهً عَلى رَبِّکَ وَاستِخفافا بِذلِکَ العَهدِ

آیا تو حُجر بن عدى و یارانش را [به ستم] نکشتى ؛ آنان که نمازگزار و عابد بودند و ستم را زشت و بدعت ها را دهشتناک مى شمردند و از سرزنش هیچ سرزنشگرى در راه خدا نمى ترسیدند ؟

این قتل را پس از امان دادن به آنها ، با همه وثیقه ها و سوگندهاى غلیظ ، انجام دادى . آیا تو قاتل عمرو بن حَمِق ، صحابى پیامبر صلى الله علیه و آله ، نیستى که عبادت ، فرسوده اش کرده بود و رنگش را زرد و بدنش را لاغر نموده بود؟ ( بلاذری : ج ۵ ص ۱۲۸ ) (دینوری : ج ۱ ص ۲۰۱ و ۲۰۲)

همین سیاست معاویه از سوی یزید بن معاویه نیز با شدت بیشتری دنبال شد ، یزید در نخستین اقدام دستور ترور شخصیت های مهم مدینه را صادر کرد که در راس آنان امام حسین (ع) قرار داشت وی به حاکم مدینه ، مروان حکم نوشت :   ثُمَّ کَتَبَ إلَیهِ فی صَحیفَهٍ صَغیرَهٍ کَأَنَّها اُذُنُ فَأرَهٍ : أمّا بَعدُ ، فَخُذِ الحُسَینَ بنَ عَلِیٍّ وعَبدَ الرَّحمنِ بنَ أبی بَکرٍ وعَبدَ اللّه ِ بنَ الزُّبَیرِ وعَبدَ اللّه ِ بنَ عُمَرَ بنِ الخَطّابِ أخذا عَنیفا لَیسَت فیهِ رُخصَهٌ ؛ فَمَن أبى عَلَیکَ مِنهُم فَاضرِب عُنُقَهُ وَابعَث إلَیَّ بِرَأسِهِ  از حسین بن على و عبد الرحمان بن ابى بکر و عبد اللّه بن زبیر و عبد اللّه بن عمر بن خطّاب ، با سختى و بى هیچ رخصتى برایم [بیعت] بگیر و هر کس امتناع ورزید ، گردنش را بزن و سرش را برایم بفرست.

(ابن اعثم : ج ۵ ص ۹ )  امام حسین (ع) پیش تر و به معاویه ، نسبت به جایگاه بخشیدن به ابن زیاد ؛ هشدار داده بود ، ایشان با اشاره به قدرت یافتن شخصیت تروریست او و عملکرد جنایتکارانه اش در کوفه می نویسند :  ثُمَّ سَلَّطتَهُ عَلَى العِراقَینِ فَقَطَعَ أیدِیَ المُسلِمینَ وسَمَلَ  أعیُنَهُم ، وصَلَبَهُم عَلى جُذوعِ النَّخلِ ، کَأَنَّکَ لَستَ مِنَ الاُمَّهِ وکَأَنَّها لَیسَت مِنکَ  سپس زیاد را بر کوفه و بصره مسلّط کردى تا دستان مسلمانان را قطع کند و چشمان آنان را با میله داغ ، بر کَنَد و به شاخه هاى نخل بیاویزد. ( بلاذری : ج ۵ ص ۱۲۸ ) (دینوری : ج ۱ ص ۲۰۱ و ۲۰۲)

اعمال ننگین و تروریست محور شخصیت جنایتکار و دیکتاتوری همچون ابن زیاد و پدرش مورد توجه همه ی مورخان بوده است ، آنها در ذکر گوشه ای از جنایات ابن زیاد در کوفه و بصره می نویسد:

فاستعمل علیهم زیاد بن سُمیّه، وضم إلیه البصره، فکان یتتبّع الشیعه وهو بهم عارف، لأنه کان منهم أیام علی علیه السلام، فقتلهم تحت کل حَجَر ومَدَر وأخافهم، وقطع الأیدی والأرجل، وسَمَل العیون وصلبهم على جذوع النخل، وطردهم وشرّدهم عن العراق، فلم یبق بها معروف منهم.

معاویه، زیاد بن سمیه را حاکم کوفه و هم‌زمان شهر بصره را نیز تحت امر او ساخت. و او به دنبال شیعیان می‌گشت ـ او شیعیان را می‌شناخت، زیرا در زمان خلافت علی علیه السلام از طرفداران او بود ـ

پس ایشان را حتی زیر هر سنگ و کلوخی هم که بودند می‌یافت و به قتل می‌رساند و یا تهدید به قتل می‌کرد؛ و دست ها و پا ها را جدا کرده و چشم ها را کور می‌کرد؛ و ایشان را بر تنه‌های درخت خرما به دار می‌کشید؛ و یا از عراق بیرون می‌کرد؛ تا جایی که کسی از شیعیان شناخته شده در عراق باقی نماند   (ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص ۴۴)

این موضوع نیز توسط طبرانی و ابن حجر هیثمی اشاره شده است:  کان زیاد یتتبع شیعه علی رضی الله عنه فیقتلهم، فبلغ ذلک الحسن بن علی رضی الله عنه فقال: اللهم تفرَّد بموته، فإن القتل کفاره.

زیاد شیعیان [حضرت] علی [علیه السلام‌] را مورد تعقیب قرار می‌داد و در صورت دست یافتن به آنها از دم تیغ می‌گذراند، و چون این خبر به حسن بن علی [علیهم السلام‌] رسید فرمود: خدایا او را به مرگی منحصر به فرد مبتلا ساز، که قتل و مرگ کفاره او می‌باشد.

(طبرانی، ج ۳، ص ۶۸ ) (هیثمی، ج ۶، ص ۲۶۶)  هیثمی بعد از نقل این خبر می‌گوید : رواه الطبرانی ورجاله رجال الصحیح.  این روایت را طبرانی نقل کرده و رجال آن صحیح است.  در مجموع ، فعالیت های تروریست محور بنی امیه شرایط زندگی را برای مردم سخت و برای شیعیان غیر ممکن کرده بود .

تروریست دولتی بنی امیه به غیر از بیعت گیری از یزید چیزی را نمی فهمید و همه ی راه ها را در جهت تحقق اهدافش ، جایز و شرعی می شمرد و به عبارتی به این باور رسیده بودند که هدف ، وسیله را توجیه می کند ، حتی اگر وسیله اجرای شدید ترین ظلم های تاریخ بشری به مردم بی پناه باشد !  ظلم به مردم در برهه تاریخی دهه ۵۰ و ۶۰ هجری از حد فراتر رفته و قابل تحمل نبود ! این وضعیت غیرقابل تحمل هم در سخنان امام حسین (ع) قابل مشاهده است و هم در مکاتبات اهل کوفه !

امام حسین (ع) در مکه مکرمه و یکسال پیش از مرگ معاویه خطاب به بزرگان اصحاب می فرماید : أمّا بَعدُ ، فَإِنَّ هذَا الطّاغِیَهَ قَد فَعَلَ بِنا وبِشیعَتِنا ما قَد رَأَیتُم وعَلِمتُم وشَهِدتُم .

امّا بعد ، این طاغوت، با ما و پیروانمان ، آن کرده که دیده اید و مى دانید و پیش روى شماست (مجلسی : ج ۳۳ ص ۱۸۱ ح ۴۵۶)  همچنین امام حسین (ع) در خطبه ای در خصوص اهمیت امر به معروف و نهی از منکر به شرایط حاکم بر جامعه آن روز و رویکرد تروریستی حاکمیت بنی امیه اشاره می نمایند :

فَأَسلَمتُمُ الضُّعَفاءَ فی أیدیهِم ، فَمِن بَینِ مُستَعبَدٍ مَقهورٍ ، وبَینَ مُستَضعَفٍ عَلى مَعیشَتِهِ مَغلوبٍ . یَتَقَلَّبونَ فِی المُلکِ بِآرائِهِم ، ویَستَشعِرونَ الخِزیَ بِأَهوائِهِمُ ، اقتِداءً بِالأَشرارِ ، وجُرأَهً عَلَى الجَبّارِ ، فی کُلِّ بَلَدٍ مِنهُم عَلى مِنبَرِهِ خَطیبٌ یَصقَعُ  ، فَالأَرضُ لَهُم شاغِرَهٌ ، وأیدیهِ فیها مَبسوطَهٌ ، وَالنّاسُ لَهُم خَوَلٌ لا یَدفَعونَ یدَ لامِسٍ ، فَمِن بَینِ جَبّارٍ عَنیدٍ ، وذی سَطوَهٍ عَلَى الضَّعَفَهِ شَدیدٍ ، مُطاعٍ لا یَعرِفُ المُبدِئَ المُعیدَ.

فَیا عَجَبا وما لی لا أعجَبُ ! وَالأَرضُ مِن غاشٍّ غَشومٍ  ، ومُتَصَدِّقٍ ظَلومٍ ، وعامِلٍ عَلَى المُؤمِنینَ بِهِم غَیرِ رَحیمٍ ، فَاللّه ُ الحاکِمُ فیما فیهِ تَنازَعنا ، وَالقاضی بِحُکمِهِ فیما شَجَرَ بَینَنا  شما ناتوانان را به چنگال آنها سپردید که برخى را بنده و مقهور کنند و پاره اى را درمانده از تأمین معیشت و مغلوب سازند ، مملکت را با خودکامگى ، زیر و رو کنند و به پیروى از تبهکاران و جسارت بر خداىِ جبّار ، رسوایىِ هوسرانى هایشان را بر خویش ، هموار دارند.

به هر شهرى ، سخنرانى زبانباز بر منبر دارند و تمام سرزمین اسلام ، بى دفاع ، زیر پایشان افتاده و دستشان در همه جاى آن ، باز است و مردم ، بَرده وار در اختیار آنان اند و دست درازىِ آنان را نمى توانند از خود ، دور کنند .

(مجلسی : ج ۱۰۰ ص ۷۹ ح ۳۷ )  مردم کوفه نیز که از شرایط سخت وملال آور تروریسم حکومتی بنی امیه به ستوه آمده بودند ، به شرایط بسیار ناهنجار جامعه و از بین رفتن تمام آزادی های مدنی در نامه ی خود به امام حسین (ع) اشاره می کنند و می نویسند :   فَالحَمدُ للّه ِ الَّذی قَصَمَ عَدُوَّکَ الجَبّارَ العَنیدَ ، الَّذِی انتَزى عَلى هذِهِ الاُمَّهِ ، فَابتَزَّها أمرَها وغَصَبَها فَیئَها وتَأَمَّرَ عَلَیها بِغَیرِ رِضىً مِنها ، ثُمَّ قَتَلَ خِیارَها وَاستَبقى شِرارَها .

امّا بعد ، ستایش ، خدایى را که دشمن جبّار و سرکش تو را در هم شکست ؛ دشمنى که در بدى کردن بر این امّت ، شتاب کرد و زمام امور را به زور ، به دست گرفت، ثروت هاى عمومى را غصب کرد و بدون رضایت امّت ، بر آنان حکومت نمود. آن گاه بهترین هاى امّت را به شهادت رسانید و اشرار را رها کرد.

(تاریخ الطبری : ج ۵ ص ۳۵۲ )،  (الإرشاد : ج ۲ ص ۳۶)  در پایان و به عنوان نتیجه این پژوهش باید گفت که ، سیاست بهره گیری از تروریسم دولتی توسط حکام مستبد و دیکتاتور برای به ثمر نشاندن اهداف ، سیاستی شکست خورده است.

این سیاست چه برای مردم کشور ویا چه برای دیگر کشور ها اگر مورد استفاده قرار گیرد ، گرچه که مدتی موجب ایجاد رعب و وحشت وحتی تبعیّت خواهد شد ولی در کل محکوم به شکست و تباهی است .

امام حسین (ع) که سرور آزادگان تاریخ است ، با تمام توان ابتدا در راستای روشنگری این سیاست خبیث و کثیف بنی امیه ، کوشید و در نهایت با از خودگذشتی بی مثال و مانندش ، همه ی برنامه های امویان را نقش بر آب کرد .

محمد رضا سلمانی عبیات کارشناس ارشد تاریخ تشیع

منابع :   مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار   طبری ، محمد بن جریر ، تاریخ طبری   تمیمی ، قیصر ، سیاسه امام الحسین (ع) فی مواجه الارهاب الحکومی (دراسه مفهومیه) ، مجله الاصلاح الحسینی ، ۱۴۳۶ ، کربلاء  —- سیاسه امام الحسین (ع) فی مواجه الارهاب الحکومی (دراسه وثائقیه)  ، مجله الاصلاح الحسینی ، ۱۴۳۶ ، کربلاء  عبدالسلام محمد ، هیثم ، الارهاب الحکومی فی الشرع الاسلامی ، بیروت  بلاذری ، انساب الاشراف ، بیروت ، دارالکتب العلمیه ، ۱۴۲۳  دینوری ، الامامه و السیاسه ، بیروت ، دارالکتب الاعلمی ، ۱۴۲۵  ابن اعثم الکوفی ، الفتوح ، بیروت ، دارالعلم ، ۱۴۳۲ طبرانی ؛ مجمع الکبیر ، بی جا ، بی تا  هیثمی ، ابن حجر ، صوائق المحرقه ، قم ،۱۴۳۱

لینک کوتاه : https://tabakhabar.ir/?p=104292

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.