شصت فیلم ۶۰ نقد: وسترنی برای همیشه
  • امروز : جمعه - ۲۱ مرداد - ۱۴۰۱
  • برابر با : 15 - محرم - 1444
  • برابر با : Friday - 12 August - 2022
1
بخش نهم

شصت فیلم ۶۰ نقد: وسترنی برای همیشه

  • کد خبر : 118337
  • 14 ژوئن 2022 - 9:47
شصت فیلم ۶۰ نقد: وسترنی برای همیشه
فیلم هشتم: دلیجان ( stagecoach ) کارگردان : جان فورد - آمریکا – 1939

جیمز استوارت ( بازیگر اغلب فیلم های جان فورد) گفته است، هرچه را که شنیده اید، هر چه را که در تمام عمرتان شنیده اید، بگیرید و صد برابر کنید، با این حال هم هنوز تصویر جان فورد به دستتان نخواهد آمد.

سینمای وسترن مترادف است با نام جان فورد ، هرچند که او خودش نمی خواسته به عنوان یک کارگردان وسترن ساز تلقی شود ، به همین جهت در طول زندگی حرفه ای خود فیلم های متنوعی ساخته است که بسیاری از بهترین فیلم هایش از نوع وسترن بسیار دور بوده اند (مرد آرام ، صف طویل خاکستری ، لینکلن جوان ) اما دلیل اینکه او شهرتش را با فیلم های وسترن به دست آورد، این است که او اصول سینمای وسترن کلاسیک را پایه گذاری نمود ، شخصیت کابوی ها ، دوئل های دو نفره، زن بدنام ، مرد میخواره  ، همه از فیلم های او وارد این ژانر شده اند.

در فیلم دلیجان که بعد ها به عنوان الگوی فیلم های جاده ای و وسترن مورد توجه کارگردان های دیگر تاریخ سینما قرار گرفت . می توان برخی از مولفه های مورد علاقه جان فورد ، شقاوت ، قساوت ، پیش داوری ، گذشت و جوانمردی ، جدال میان پیشگامان غرب وحشی و تبعیدیان سرگردان در بیابان ها را دید . فورد تعدادی آدم متناقض از قشرهای مختلف جامعه آمریکا را در یک مکان سرپوشیده در کنار هم قرار می دهد تا رفتار آن ها را نه تنها در برابر یکدیگر ، که در مواجهه با حوادثی مثل تعقیب سرخپوست ها به نمایش بگذارد . از این جهت می توان فیلم را اثری روان شناسانه نیز به حساب آورد .

بیلی وایلدر ، نویسنده و کارگردان مشهور آمریکایی ، به این نکته اشاره کرده است که جان فورد معمولا کمتر از حرکت پن(حرکت افقی دوربین) استفاده می کند ، اما در دلیجان این کار را با چنان مهارتی انجام می دهد که پس از چندین سال هنوز دست نیافتنی به نظر می رسد . این حرکت را می توان در صحنه ای دید که از ارتفاع بالایی گرفته شده و دوربین در میان ابری از گرد و غبار به سوی تماشاگر می آید .

دلیجان با خود شخصیت فیلم های وسترن را تبدیل به کلیشه هایی تکرار شدنی کرد .دالاس زن بد نام خوش قلبی است که قربانی پیش داوری دیگران می شود ، رینکو کید (جان وین) که به او علاقمند می شود ، قهرمان یاغی و جوانمرد فیلم است ، هتفیلد یک قمار باز مشکوک و یک آقای جنوبی است که از اشرافیتش تنها نامی باقی مانده ، دکتر بون نجیب زاده ای دائم الخمر است ، ویلکاکس کلانتر تفنگ به دستی است که به سختی اعتمادش نسبت به دیگران جلب می شود .

بازیگرانی که این نقش ها را بازی کردند نیز همراه آن ها جاودانه شدند . دورنماهای حماسی فیلم ، نور پردازی با سایه روشن های زیاد و نماهایی که دوربین از داخل محلی سرپوشیده و از ورای دری باز شده به فضای خارجی ، چشم انداز مقابل را قاب می گیرد و بسیار مورد علاقه جان فورد است ، بار ها در سینمای وسترن تکرار شدند .این ویژگی هاست که فورد کامل ترین ، زیبا ترین و آرام ترین مکان روی زمین را در دنیای وسترن به نمایش می گذارد .

دلیجان در سال ۱۹۴۰ توانست دو جایزه ی اسکار برای بهترین نقش دوم و موسیقی دریافت کند .این فیلم به دلیل حضور سرخپوست ها در آن و تعقیب دلیجان و مسافران آن ، فیلمی جانبدارانه خوانده شده ، تا آنجا که حضور سرخپوست ها به حضور نژاد پرستان کوکلس کلان در فیلم مشهور “گریفیث” یعنی تولد یک ملت تشبیه شده شده است .اما با گذشت سال ها می توان اجتناب فورد از نمایش سرخپوست ها را به استفاده صرفا دراماتیک از حضور آن ها دانست .

دلیجان به عنوان فیلمی جاده ای است که شخصیت ها طی مسافرت در آن به نوعی کسب هویت و شناخت مجدد از خود می رسند .

ادامه دارد…

برای مشاهده بخش هشتم اینجا را کلیک کنید

لینک کوتاه : https://tabakhabar.ir/?p=118337

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 1در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 1
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.