باید نفسی تازه در کالبد نیمه جان خانه ی مطبوعات دمیده شود. ضمن آنکه نباید منکر زحمات اساتید و دوستان در ادوار مختلف این خانه شد نباید از نقد منصفانه ی عملکرد آن در جهت رفع نواقص، غافل شد.
به نظرم پاشنه آشیل خانه ی مطبوعات در این سال ها حکمرانی دیدگاه غیر رسانه ای بر آن بوده و اگر هم اقدامی صورت گرفته – که گرفته – سطحی بوده و در آن حد نبوده که ریشه ای به مسائل پرداخته شود.
وضعیت حال ِحاضر خبرنگاران و رسانه ها گواه یک غفلت بزرگ در خانه مطبوعات است؛ غفلتی که خبرنگاران و روزنامه نگاران راستین را بی بیمه و حقوق، منزوی و صف مدعیان را گسترده و عده ای داعیه دار شده اند که با رفتارشان همان اندک آبروی بجا مانده از رسانه ها را بر باد داده اند.
حضور خبرنگاران راستین به عنوان نماینده ی این قشر در خانه ی مطبوعات و در عین حال پایش جامعه مطبوعاتی از مدعیان پوشالی، نفسی نو و حیاتی دوباره به رسانه ها و صنف مطبوعات خواهد بخشید.
به جای رزومه سازی و عضویت های کیلویی در خانه ی مطبوعات برای زورآزمایی – که این روزها باب شده – یک نگاه کیفی و به دور از اختلافات حال و گذشته، مشکل گشاست. لیست ۲۸۰ نفری اعضا خانه ی مطبوعات بیانگیر یک نکته است: غیبت ِ اکثر روزنامه نگاران نام آشنا و حضور ِ عده ای ناآشنا در لوای رسانه بی هیچ تخصص و صرفا برای روز ِ رقابت و یک رای بیشتر.
