اتوپیای مردم اتوپیای مسئولان/یوسف مداحیان

اتوپیای مردم اتوپیای مسئولان/یوسف مداحیان

انسان گاهی اوقات که طاقتش طاق می‌شود به رؤیا پناه می‌برد و در رؤیا ناکجاآبادی را تصور می‌کند که از هر لحاظ بی‌نظیر است و با بهشت موعود تفاوتی ندارد اما عمده فرقی که بهشت با دنیای ما دارد این است که آنجا دیگر دادوستدی نیست، دروغ نیست، فریب نیست، تهمت و افتراهای فله‌ای نیست.

افسوس وقتی‌که از رؤیا فارغ می‌شویم و به دنیای این روزهایمان برمی‌گردیم می‌بینیم که چقدر از مدینه فاضله‌ای که از سال‌های نوجوانی و جوانی به پایش زحمت کشیدیم دورمانده‌ایم و تحقق بهشت را روی زمین غیرممکن می‌سازد، زیرا رسم شده خوشی و عیش شهرنشینی را از کیسه دیگران سرمی کشیم؛ بنابراین در دنیا نمی‌توان بهشت ساخت و حتی در عالم خیال هم از هر طرف برویم به دیوارهای سفت‌وسخت برمی‌خوریم. به‌جای بهشت اما «اتوپیا» دم دست‌تر است گرچه در عالم واقع «اتوپیا» هم تحقق‌ناپذیر است.

با این نگاه اتوپیایی بود که مردم، به‌ویژه جوانان و بیکاران تحصیل‌کرده به دنبال سهم خواهی خود از مطالبات ازدست‌رفته‌شان به خیابان‌ها آمدند. البته در این سهم خواهی اتفاقات نابهنجاری هم رخ داد که مورد تائید هیچ‌کس نیست و نخواهد بود. در این گیرودار متأسفانه برخی از نیروهای امنیتی شهر ما دیواری کوتاه‌تر از خبرنگار متعهد و باسابقه شهر نمی‌بینند و بدون جرم و پیشینه جرم و شاید به بهانه اصلاح‌طلبانه اقدام به احضار وی می‌کنند که پس از ۶ ساعت بازداشت وی را آزاد می‌کنند.

حاکمان، علما، بزرگان اگر می‌بینند جامعه از اتوپیایی آن‌ها دور شده دنبال توطئه نگردند و دست‌های خارجی را رو نیاورند. مردم را هم ملامت نکنند. اتفاقاً مقدم بر مردم باید خود را ملامت کنند که متوجه سختی کار خود نبودند و پیچیدگی‌های دنیای مدرن را درنیافتند. دنیای مدرن پیچیده است، روزبه‌روز هم پیچیده‌تر می‌شود.

به مسئولان چه نظامی و غیرنظامی، وکیل و وصی و قانون‌گذار یک جمله می‌گویم و رفع زحمت می‌کنم. مراقب ناکامی‌های مکرر باشید. ناکامی‌ها کار دستمان می‌دهد. کامروایی مصنوعی هم نمی‌شود تدارک دید. اگر ده بار طرف مقابلتان را ناکام کنید، طفل عادت می‌کند به ناکامی، آن‌وقت در پیله خود فرو می‌رود و بیرون را رنگ ناکامی می‌زند.

من این‌همه غم و پرخاش و بداخلاقی و بی اعصابی را حاصل همین برون‌ریز ناکامی درون می‌دانم. کامروا کردن ملت سخت نیست به‌خصوص اگر با قدم‌های کوچک و اتفاقات بسیار جزئی همراه باشد. مسئولان محترم، جوانان ما را از دنیای «اتوپیایی» نجات دهید.

زیرا به قول شاعر: مردمان خوب سرزمین ما دل‌تنگ بارانند، کاش باران ببارد
شاید به قلب ناکسان ایمان ببارد.