تابا؛ اگر پای صحبت های والدین امروزی بنشینید، خیلیهای شان تنبلی را مترادف با رفتارهای فرزند کودک یا نوجوانشان میدانند. کودکی که مدام جلوی تلویزیون دراز کشیده، با گوشی بازی میکند، حوصله بیرون رفتن ندارد و … . این ادعا، خبر تازه ای نیست اما چیزی که میتواند هشداردهنده و قابل ذکر در خبرها باشد این است که براساس تحقیقاتی که به تازگی در مجله آمریکایی Preventive Medicine منتشر شد تحرک کودکان امروز درست به اندازه تحرک پدربزرگها و مادربزرگهای شان است. به بهانه نتایج این پژوهش، چند توصیه به والدین داریم.
نتایج این تحقیق خبر از یک بحران جهانی میدهد
دانشمندان موسسه دانشکده پزشکی «جان هاپکینز بلومبرگ» در طول دو سال، شرکت کنندگان در این تحقیق را که شامل ۱۲ هزار و ۵۲۹ نفر در پنج گروه سنی ۶ تا ۱۱سال، ۱۲ تا ۱۹ سال، ۲۰ تا ۳۰ سال، ۳۱ تا ۵۹ سال و سالمندان ۶۰ سال به بالا بودند ملزم به پوشیدن یک شتاب سنج کردند که میزان تحرک آنها در طول هفته را مشخص میکرد.
نتایج گیج کننده این تحقیق نشان داد میزان تحرک و فعالیت کودکان و نوجوانان امروزی تقریبا به اندازه بزرگ ترها به خصوص پدربزرگ و مادربزرگهای شان است. واضح است که افراد سالمند به دلیل شرایط جسمانی، معمولا تحرک کمتری را در بین دیگر ردههای سنی دارند.
استفاده از برچسب «تنبلی» درخصوص کودکان امروزی شاید آسانترین کار باشد اما کارشناسان میگویند این مشکل، خبر از یک بحران جهانی میدهد که باید هرچه زودتر راهحل هایی برای درمان آن و پیشگیری از پیشرفتش داشت.
آسیب های روانی تنبلی کودکان
«پیت اگوسکیو»، یکی از پژوهشگران تحقیق میگوید که به لطف زندگی مدرن بدن ما تحرک کمی دارد. به عقیده کارشناسان تناسب اندام، وقتی صحبت از بدن و توانایی های آن است استفاده نکردن از یک اندام به معنی از دست دادن آن خواهد بود. چیزی که ما امروزه شاهد آن هستیم افرادی هستند که تواناییشان برای حرکت و انجام کارهایی را که در چند نسل پیش معمول بودند بیشتر و بیشتر از دست میدهند. اگوسکیو میگوید نتیجه غیرقابل تصور، این میشود که بیشتر افراد زیر یک رده سنی خاص از تحرک آسیب میبینند. این آسیب صرفا آسیب فیزیکی نیست. شاید نوجوانان بر اثر تحرک، آسیب بدنی احساس نکنند اما ممکن است نوعی آسیب روانی را تجربه کنند. تحرک فیزیکی انرژی آنها را تحلیل میبرد، باعث احساس خستگی در آنها میشود و بنابراین از نظر آنها ارزش تلاش را ندارد. به عقیده اگوسکیو، این آسیب یک مولفه روانی هم دارد. ما رغبتی به انجام کارهایی که احساس خوبی در ما ایجاد نمیکنند، نداریم. شاید من و شما از شنا، دویدن یا اسکی لذت ببریم اما کودکان و نوجوانان امروزی چنین لذتی را تجربه نمیکنند زیرا بدنشان از قابلیت های لازم برای این فعالیت ها برخوردار نیست. به عبارت دیگر زندگی روزانه کودکان و نوجوانان تحرک زیادی از آنها نمیخواهد و بنابراین وقتی آنها به فعالیت شدیدتری می پردازند آن را چالش برانگیزتر از آن چه که تصور میکردند، مییابند. درنتیجه، این فعالیت بیش از آن که برایشان لذت بخش باشد، خستهکننده وعذابآور است.
چگونه تنبلی را از کودکان بگیریم؟
پژوهشگران این تحقیق برای حل مشکل تنبلی و اصلاح این رفتار در کودک، سه پیشنهاد به والدین دارند:
انتظارات خود را از کودک دقیقا مشخص کنید| انتظار شما از کودکتان باید براساس توانمندی و سن کودک باشد نه بیشتر. اگر تکلیفی بیشتر از توان کودک از او انتظار داشته باشید، به احتمال زیاد نخواهد توانست آن را انجام دهد و برچسب تنبلی به او خواهد خورد.
بر کارهای کودک نظارت کنید| کاری را که از کودک تان خواستهاید، به قدری پیگیری کنید تا آن را انجام دهد. نظارت نکردن والدین باعث تنبلی و کوتاهی کودک در انجام وظایفش میشود. در واقع اگر وسط کار او را به حال خود رها کنید و او دستور شما را انجام ندهد، سهل انگاری را خواهد آموخت.
هرگز در برخورد با اهمال کاری کودک عصبانی نشوید| عصبانی شدن، نشان دهنده شکست شماست. کافی است با حالتی جدی و مصمم، وظایفش را یادآوری کنید. خیلی آرام بگویید بعد از این که کارش را انجام داد با هم یک تکه شیرینی خواهید خورد یا هر چیز دیگری که مورد علاقه اوست.
