برای بار چندم طرحی در حال بررسی است که گواه تمرکز مجلس نشینان بر دوپاره کردن خوزستان به دو استان شمالی و جنوبی است.
استان شمالی شامل مناطق بختیاری نشین و لرنشین به مرکزیت دزفول؛ و استان جنوبی که مشتمل بر همان و همین تنوع فعلی اقوام مشتمل بر بختیاری و عرب و شوشتری دزفولی است با مرکزیت اهواز و شامل شهرهای جنوبی خوزستان.
این طرح در دوره های پیشین مجلس نیز مطرح شد و هرگز به نتیجه نرسید. چنین تقسیمات کشوری در ایران همواره مورد بحث بوده و در بسیاری مقاطع تاریخی نیز منتج به تقسیم استان هایی مانند مازندران به دو استان یا خراسان به سه استان و تهران به سه استان ووو شده است که در برخی موارد مورد نارضایتی مردم نیز شده است.
تقسیمات کشوری فقط مختص انشعاب استان ها به چند استان نیست و بخش ها به شهرستان ها؛ و روستاها به بخش نیز تبدیل می شوند. کما اینکه بر اساس آخرین آمار کشور ایران دارای ۳۱ استان و ۲۶۸ شهرستان است و این رفتار و روال سیاسی علی القاعده با رشد جمعیت و اتخاذ سیاست های مختلف اقتصادی و فرهنگی و غیره و غیره کماکان ادامه خواهد یافت. اما چرا این طرح نباید در خوزستان اتفاق بیفتد؟!
و یا چرا نباید اگر قرار است چنین تفکیکی در خوزستان رخ بدهد، بر مبنای شمالی، جنوبی و منطبق با این طرح مورد مناقشه باشد؟! استان خوزستان، اقتصادی ترین و متنوع ترین استان با حضور اقوام و مذاهب مختلف ( و حتا وجود اقلیتی مانند صابئین مندایی به صورت خاص در خوزستان) است که این تکثر همواره مایه ی وحدت و انسجام نه تنها خوزستان که مایه ی آرامش و ثبات کشور هم شده است.
به عبارتی می توان خوزستان را امنیتی ترین و سوق الجیشی ترین استان کشور هم نامید. وجه اقتصادی خوزستان به میزانی است که هیچ استانی حتا تهران با خوزستان قابل مقایسه نیست.
خوزستان نبض اقتصاد و سیاست و حضور در تمامی دعواها و منازعات سیاسی کشور در تقابل ناخواسته با تمام کشورهایی است که دندان طمع به خوزستان و ایران دوخته اند؛ و با همین ترکیب و شمایل فعلی است که خوزستان مانند یک دژ فولادین در برابر خصم های کهنه و نو در عصر جدید رفتار می کند.
اینها بخش ناچیزی از اهمیتی است که خوزستان دارد و بخش عاقل و دوراندیش سیاست و شورا و قانون گذاری ایران هرگز نباید تن به چنین اقدام خطرناکی بدهد و با دست خود مایه ی دردسر و حاشیه آفرینی غیرضروری و هزینه های سرسام آور و خطرناک شود!
