این روز به واسطه شهادت یکی از برجسته ترین روحانیون دانشگاهی که هم در تفسیر قرآن و هم در نظریه پردازی نظام نقش موثری داشته و هم به دنبال اندیشه های ناب اسلامی بوده نام گرفت.
در واقع ارتباط این روز با فرهنگیان فرهیختگی و اصالت آموزشی استاد مطهری در جامعه دانشگاهی و آموزشی ست.. که این پیوند خوب را شکل داد.
گرچه جامعه فرهنگی خود در پیمودن و نهادینه شدن نظام و انقلاب رشادت ها و شهدای زیادی را تقدیم داشته اند اما به واسطه تدبر در آموزش و فهم فرهیختگی که در این روحانی وجود داشته است.
جامعه فرهنگی با پذیرش این روز به اندیشه های ناب این شهید مقدس که در راه فکر به دست جاهلین و متوحشین گروههای افراطی به شهادت رسید نام گرفت.
و با این پیوست جامعه از زحمات شریف ترین زحمتکش ترین ودر عین حال مظلوم ترین قشر جامعه به کنش مخصوص خود تقدیر به عمل می آورد.
از این حیث نگارنده که خود به این قشر تعلق دارم از همه افراد جامعه و کسانی که این روز را در اذهان جامعه جاوید وپر معنا جلوه میدهند. تقدیر دارم.
وانگهی در ای روز مبارک به ذهنم رسید از یکی از صدها شهید گمنام این قشر یادی بنمائیم شاید خداوند و شهدای راه نظام. و وطن از ما راضی باشند.
شهید یحیی مولایی کتکی شهید مظلوم و جاوید الاثر که هرگز وجود پاک ونازنینش لذت خاک سپاری را ندیده. و در مظلومانه ترین حالت لباس های مبارک او در قطعه شهدای مسجدسلیمان به یادگار ماند.
این ابر مرد تاریخ و معلم به یاد ماندنیکه قصه کلاس رفتن او را فقط برای دانش آموزان این نسل باید روایت کرد و به آنها گوشزد نمود که معلمانی بودند که برای حفاظت از این آب خاک میدان علم را گذاشتند و میدان جنگ را انتخاب کردند.
تا گزندی به مردم این خطه قهرمان پرور وارد نشود در این راه به شهادت بخشی از هم رزمانش در جبهه های حق علیه باطل از شجاعت و درایت خاصی برخوردار بود.
شهید یحیی مولایی میراث دار جسارت شجاعت و محرومیت های عشایر سلحشوری بود که در جنگ با سختی زندگی این آموزش ها را در کودکی و نوجوانی آموخته بود و در سال های ۶۳ در اوج جوانی و یادگیر حرفه معلمی از تربیت معلم شهید مطهری به عشق شهادت از لذت در کلاس درس به این نبرد نابرابر پیوست و در عملیات بدر به آرزوی دیرینه خود درجه رفیع شهادت نائل گردید.
در واقع باید بپذیریم شهید یحیی مولایی نتیجه ارزش ها تضادها و تفاوت های اجتماعی دورانی بود که جامعه برای رسیدن به آن آرمان ها بی وقفه در تکاپو بود. اما پس از درس های بزرگ این شهدا ما کجای این قله فتح ایستاده ایم.
به باور نگارنده شهدا هرگز به پدیده های نوظهوری همچون آقازاده در دل انقلاب اعتقاد نداشته اند و تفاوت های اجتماعی و تقسیم جامعه به افراد خودی و غیر خودی که اکنون مثل موریانه جامعه را هدف قرار داده باور نداشته و هرگز برای خدمت به مردم پیوست های دوستی و کانال های مالی را انتخاب نمی کردند.
بلکه خدمت به خلق را مصداق شهادت می دانستند. براستی آیا در جامعه ما چنین اندیشه های مقدسی حکم فرماست. شهدای گمنامی همچون معلم شهید یحیی مولایی کتکی به دنبال رفع تبعیض ها بی عدالت ها و تحقق ارزش های اسلامی اخلاقی بودند که در جامعه ما قبل انقلاب از آن آسیب و صدمه دیده بودند.
براستی آیا در جنگ قدرت موجود در جامعه ما این اندیشه پاک شهدا و شهید جاوید الاثر یحیی مولایی کتکی در تصمیم گیرها ملاک خدمت هست.
یا تکیه بر صندلی های سبزی که به مذاق عده ای خوش آمده واز فراخور آن به ثروت های افسانه رسیده اند و در کنار خود باندهای مافیایی هم تشکیل داده اند. میزان خدمت تلقی می شود.
آنچه می تواند جامعه امروز ما را کمک کند مقابله با اندیشه های دنیا طلبی و سوء استفاده گر افرادیست که از انقلاب و نظام جز دنبال سهم گیری هستند و کنار گذاشتن این رویه فکری و پیوستن به اندیشه های عملگرایی افرادی همچون شهید یحیی مولایی کتکی که در راه خدمت به خدا و خلق خدا جان مبارک خود را جاوید الاثر گذشتند.
تا این درس های تاریخی برای همه مجریان عدالت به یادگار بماند که هرگز با تن پروری و روحیه اشرافیگری جامعه مستأصل و پر مشقت امروز ایران را فدای خواسته های دنیوی خود نکنند.
