یوسف مداحیان خبرنگار تابا در رامهرمز- بازهم مهر از راه رسید و آغاز سال تحصیلی و دغدغه معلم و دانشآموز و اولیا، دغدغه کمبود معلم، دغدغه مدارس فرسوده، دغدغه مدارس کانکسی و کپری، دغدغه شهریه، دغدغه نداشتن سرانه برای مدارس، دغدغه خراب بودن کولرها و پنکههای کلاسها، خلاصه همه دغدغهاند و مشکل. البته مدرسه جایی است که مدیر به کمک ناظم و معلمها و فراشها ادارهاش میکنند و دانش آموزان در ردههای مختلف وارد آن میشوند تا آموزش ببینند.
آنها بهمراتب بالاتر نمیروند مگر اینکه اولیای مدرسه امتحانشان کنند و نمره قبولیشان بدهند. قبولی و رفوزگی درواقع بدیلی است از بهشت و جهنم.
در واقع وقتی انبیا معلم باشند ما هم میشویم محصل که بسته به استعدادمان رتبهبندی میشویم. چهبسا اگر خوب درس بخوانیم و از امتحانات بیرون بیاییم به مقام مبصری هم نائل میشویم و مدرسه تشویقمان کند. هرکجا تشویق باشد تنبیه هم هست.
حالا به نظر شما دغدغههای سال جدید تحصیلی را چگونه میتوان برطرف کرد، با تشویق یا تنبیه. چه کسانی را تشویق کنیم و چه کسانی را تنبیه. متأسفانه مسئولان کمکار هیچوقت تنبیه نشدهاند و گاهی تشویق هم شدهاند و به پستهای بالاتر رفتهاند؛
اما مصداق مثال ما مدرسه است و سال تحصیلی. به نظر شما بهتر نیست خیرین مدرسهساز را تشویق کنیم. اصلاً این سؤال اغلب مردم است که اگر اینگونه خیرین نبودند که مدارس فرسوده را بازسازی کنند، حالوروز مدارس ما چگونه بود؟
و سؤال دیگری که مطرح است بهواقع نقش دولت در نهضت مدرسهسازی در کجا قرارگرفته است؟ مدیران مدارس اغلب از کمبود و یا نبودن سرانه دانشآموز مینالند، این سرانه به کجا میرود که به مدارس تزریق نمیشود؟ بههرحال مدرسه و معلم و دانشآموز باید برای جامعه ما الگو باشند ولی آیا الگوی مدارس فعلی میتواند تضمینکننده سعادت و رفاه جامعه باشد؟
نظامهای غربی حداقل در ظاهر پایبند به حقوقاند. چیزی که مردم از حاکمانشان متوقعاند حقوقی است که باید ادا شود و کسی نتواند آن را نادیده بگیرد.
مسئولان باید قبول کنند که مردم صاحب حقند و متناسب با این حق کارگزارانی را انتخاب میکنند تا کاروبار مملکتشان را سامان دهند. باید بدانیم که ما همه مسلمانیم و جامعه اخلاقی را به جامعه غیراخلاقی ترجیح میدهیم. امیدواریم که اولیای امور دغدغههای هرساله تحصیلی مدارس، آموزشوپرورش، اولیا و دانش آموزان را کاهش دهند تا بتوان جامعهای اخلاقی و پایبند به اصول را تربیت کرد در غیر این صورت و با بیشتر شدن هرروزه دغدغهها، اخلاق مدرسه را نمیشود به جامعه تعمیم داد و هر چه رشته میشود پنبه خواهد شد.
