رواج برخی خرده فرهنگ های غلط و مهندسی منفی افکار در جامعۀ امروزی ما باعث شده است تا حتی در رویداد های دردناک و فاجعه بار نیز عنصر دلسوزی و فداکاری کم نظیر یا بی نظیر اقشاری از جامعه دیده نشود و سرخوردگی و ناامیدی و حتی شاید افسردگی اجتماعی را به دنبال داشته باشد.
مثلا شاید زحمات طاقت فرسای نیروهای خدماتی در شهرداری ها، بخشداری ها همیشه به پای شهرداران و بخشداران نوشته شود و فقط گهگاهی از یک نیروی زحمت کش بخش خدمات به صورت نمادین تقدیر به عمل آید.
اما این نادیده شدن ایثار اجتماعی فقط به شرایط عادی و اقشار خاص مربوط نمی شود و در حوادث تلخ و ناگوار نظیر وقوع جنگ ها، سیل ها، زلزله و شیوع بیماری ها نیز نگاه همگان متوجه رأس هرم می شود و قاعده اصلی و بدنه زحمت کش جامعه کاملا فراموش می شود که نمونه بارز آن حوادث اخیر کشور و جهان در مواجهه با ویروس مهلک کرونا است که از نخستین روزهای ورودش به عرصۀ اجتماعی همۀ نگاه ها به سمت پزشکان و پرستاران معطوف شده و خبری از سایر نیروهای درگیر در پیکره بهداشت و درمان و به خصوص نیروهای زحمت کش خدماتی بیمارستان که در واقع اصلی ترین عناصر در مواجهه با بیمار هستند نیست.
دریچه و زاویۀ دوربین رسانه ها و قلمشان به روی پرستار و پزشک باز می شود که البته حق هست اما نباید دیگران درگیر یعنی نیروهای کادر خدمات و اداری به بوتۀ فراموشی سپرده شوند زیرا نیروی خدمات مسئول نظافت محیط و بیمار است و مستقیماً با او سروکار دارد.
بنابراین اوست که در نوک پیکان خطر انتقال ویروس قرار دارد و متاسفانه گاهی مشاهده می شود بسیاری از این عزیزان لباس و امکانات حفاظتی مناسب ندارند اما بی منت به کارشان مشغولند و این بر خلاف عدالت انسانی است که این قشر محجوب، محروم و مظلوم از نگاه اجتماعی و وجدان جمعی ما هم محروم بماند و کسی از آنها تقدیر نکند.
لذا به عنوان یک خبرنگار از این سربازان فراموش شده عرصۀ سلامت تقدیر و تشکر می کنم و بر دستان پر مهرشان بوسه میزنم.
