منتجب نیا از سابقون است و انقلابیون اصیل زندان رفته در زمان طاغوت، هر یک از چین و چروک های جبین او قصه سال ها سیاست ورزی را درون خود نهان دارند. شاید اگر آن روز در محراب مسجد صادقیه فرزندش جلوی خودسرها نمی پرید و زخمی نمی شد؛ اینک در میان چروک پیشانی منتجب جای چند بخیه هم به یادگار مانده بود و شاید اگر ساواک در آن زمان بدون اشتباه، او را ترور می کردند برای همیشه چهره جوان او در یادها می ماند چهره ای خالی از سالخوردگی به عنوان شهید انقلاب، نقش بسته بر دیوارهای شیراز.
احسان سپهوند– از سال ۱۳۴۴ تلمذ در جوار استادان بنامی همچون «حائری شیرازی»، «اراکی»، «محقق داماد»، «وحید خراسانی»، «مکارم شیرازی» و «نجفی مرعشی» از او مجتهدی مسلط بر فقه و اصول ساخت و پس از گذشت سال ها اکنون مدیر گروهی فقه و اصول دانشگاه شاهد را بر عهده دارد. اما تدریس حوزوی تنها یکی از هنرهای اوست و عامه بیش از آن که او را مدرس بدانند او را سیاستمداری کهنه کار می شناسند.
برای جوانان نام او با حزب اعتماد ملی اجین گشته است و قائم مقامی این حزب بیشتر از سابقه او شناخته شده است. پس از برخورد موتور سواران خودسر با فرزند شهید مطهری در شیراز، شیخ منتجب شیرازی لب به گلایه گشود. از خاطرات تلخ مشابه سخن گفت و ثابت کرد که مظلومیتش بیش از سایرین است.
پشتوانه سیاسی و تجربه چند ده ساله رسول منتجب نیا از وی منتقدی منصف ساخت به طوری که در سال های اخیر ایشان نه از خط و ربط رقیب بلکه نسبت به خودی ها منتقد و البته گاهی هم دلخور می شد.
شاید به توان به جرات او را در زمره نخستین منتقدین روحانی برشمرد. نخستین انتقاد او از باقی ماندن استخوان لای زخم بود. باقی ماندن کادر دولت احمدی نژاد بر مسند فرمانداران و استانداران صدای شیخ را درآورد به همین خاطر هم بود که گفت: «در زمان تبلیغات ریاست جمهوری ٩٢، من در یکی از شهرهای اطراف تهران یک سخنرانی به نفع آقای روحانی انجام دادم، فردای آن روز به من گفتند آقای فرماندار دستور داده است پوسترهای تبلیغاتی هاشمی و روحانی پایین کشیده شده و محو شوند. این آقای فرماندار تا چندی قبل هنوز در پست خود مشغول بود، اما جدیدا ایشان را تغییر داده و در استان دیگری منصوب کردهاند .منتجبنیا میافزاید: «در دولت قبلی همه فدویها را بر سر امور قرار دادند و اینها هنوز در دولت روحانی حضور دارند، دولتی که تفکرش ١٨٠ درجه با دولت قبل متفاوت است، با این تفکر که نمیشود کار کرد».
پیرامون مسایل خاص خوزستان و مسایل سیاسی کشور گفتگویی را با حجت الاسلام رسول منتجب نیا قائم مقام حزب اعتماد ملی ترتیب داده ایم که در ادامه ماحصل این گفتگو را می خوانید:
خیلی ها انتظار داشتند پس از پایان مبارزات سیاسی همه چیز به خیر و خوشی تمام شود اما گویا پس از انخابات انقادات تند و تیزتر شد. چرا هجمه رقبای دولت روحانی روز به روز شدیدتر می شود؟ ریشه این نوع رفتار رقیب را چه عواملی می دانید؟ آیا استانداران و فرماندارن، به عنوان مثال مسئولان دولت در خوزستان؛ تحت تاثیر فشارها قرار نمی گیرند و اینکه دولت روحانی در مقام مقابله با این هجمه ها چه تدابیری باید اتخاذ نماید؟
اینکه هجمه ها به دولت آقای روحانی و شخص ایشان روز به روز بیشتر می شود جای تردیدی ندارد و این یک واقعیت است؛ منتها علت این حمله ها و هجمه ها آن نیست که دولت ایشان یک دولت اصلاح طلب یا یک دولت ائتلافی یا امثال ذالک باشد که باید زیرمجموعه ها تعویض شوند یا اینکه اشخاصی بیایند و اشخاصی بروند تا مساله حل شود. علت هجمه ها آن است که آقای دکتر روحانی دربست در اختیار جناح اصولگرا مخصوصا تندروها و افراطیون نیست و تفکرات آن ها را رد می کند و تفکر اعتدالی دارد که به اصلاح طلب ها نزدیک تر است.
آنها با این تفکر مشکل دارند کاری ندارند که زیر مجموعه چه کسانی هستند آیا اصلاح طلب ناب هستند یا اینکه اصولگرا و یا ائتلافی می باشند . این هجمه ها هدفش آن است که آقای دکتر روحانی موفق در کارها نباشد در انتخابات تلاش کردن رای نیاورد یا اینکه رای کمی بیاورد ولی ناموفق ماندند و شکست خوردند حالا هدفشان این است که دولت ایشان دولت ضعیف و نا کارآمد باشد و آن ها بتوانند به هدف خودشان برسند.
حل این مساله از سوی رییس جمهوری آن نیست که عقب نشینی کند یا به اصطلاح کوتاه بیآید. حل این موضوع این است که ایشان خیلی قوی و قدرتمندانه پای مواضع خودش و وعده ها و شعارهایی که داده بایستد و مقاومت کند. یکی از مصادیق مقاومت ایشان کابینه ایست که انتخاب می کند.
این کابینه می بایست همراه، منسجم و پرقدرت باشد و کاملا هماهنگ با آقای دکتر روحانی عمل کند. اینکه در سال گذشته بعضی از استاندارها و فرمانداران کوتاه می آمدند یا حتی بعضی از آن ها در ماه های آخر منتهی به انتخابات به سمت دیگری گرایش پیدا می کردند به خاطر ناهماهنگی این مجموعه بود.
درون بدنه دولت از افراد هماهنگ و همسو با آقای دکتر روحانی انتخاب نشده بود و طبیعی است که زیر مجموعه ای مانند استانداران، فرمانداران و حتی بخشداران مناسب نباشند در نتیجه در زمان انتخابات این مساله خودش را نشان می دهد و آن ها احساس می کنند که رییس جمهورشان رای نمی آورد و برای آینده خودشان دست و پا می زنند حالا ممکن است بعضی از وزرا یا استاندارها یا فرمانداران دچار چنین حالتی بشوند.
راهش برون رفت از این وضعیت استحکام و اقتدار دکتر روحانی روی مواضع خودش است و بکارگیری افراد مصمم و سیاست و راه هایی است که انتخاب کرده که اگر چنین باشد دیگر جای نگرانی نیست. طبیعی است که وقتی که دولت جدید بیاید بسیاری از زیرمجموعه ها تغییر می کنند و حتی اگر هم تغییر نکنند طبیعتا خودشان را تغییر می دهند.
آیا افراد قدرتمند مدنظر شما باید از حزب خاصی باشند؟ آیا باید اصلاح طلب یا اصول گرا و یا متشکل از ائتلاف باشند؟
من متوجه ائتلاف و دولت ائتلافی نمی شوم؛ این حرف اشتباهی است که رییس جمهور دولتی را از موافقین و مخالفین تشکیل بدهد. این یک آش شله قلمکاری می شود که نتیجه آن، این می شود که در آستانه انتخابات ساختار تشکیل دهنده دولت کوتاه بیایند و زیر مجموعه دچار ضعف شود. من نظرم این نیست که همه کابینه از حزب خاصی باشند این مهم است که تک تک افراد کابینه هم فکر، هم نظر، همراه و همسو با رییس جمهور باشند.
حال اگر اصلاح طلب باشند که اصلاح طلبان همه همفکر رییس جمهور هستند و اگر اصولگرا هستند به این شرط که در همه مواقع با رییس جمهور هماهنگ باشد نباید کسی باشد که دل در گرو اصولگرایی داشته ولی در کابینه دکتر روحانی باشد و این بسیار غلط و ناصواب است. تکرار این اشتباه باعث می شود در بعضی از زمینه ها دولت موفق نباشد و دولت ناکارآمدی نشان دهد.
در دوره اول وزیر کشور کشور گفت ما با نمایندگان مجلس ائتلاف می کنیم، این حرف بسیار غلطی بود. نمایندگان دوره نهم مخالفان سرسخت روحانی بودند و زمانی که دولتی به مردم قول داده برنامه ارایه کرده، رای جمع کرده، بعد بیاید با نقطه مقابل آنها ائتلاف کند نتیجه ای بجز این ندارد که مشکلات عملکردی برای دولت به وجود بیابد و این اقدام ناکارآمدی است و حرف غلطی است. آقای روحانی باید محکم و مستحکم بایستد و بگوید من قول داده ام به مردم و باید کسانی در کنارش باشند که همگی با ابشان هماهنگ و هم رای باشند ائتلاف معنی ندارد.
دولت که شرکت تعاونی نیست! آقای رئیسی هم تعدای رای داشته است که منافع دولت باید منافع همه رای دهندگان را در نظر بگیرد ولی نه اینکه از جناح رقیب افرادی را به وزارت و معاونت خویش برگزیند. اصولگرایان اصلا آقای روحانی را قبول نداشتند حالا چطور می توانند با او همکاری کنند. از اینکه رییس جمهور، رییس جمهور همه است شکی در آن نیست و به منافع همه مردم باید توجه کند ولی این بدان معنا نیست که از افراد مخالفش در کابینه استفاده کند چون آن ها آقای روحانی را و برنامه هایش را قبول نداشتند الان چطور می توانند با ایشان همکاری کنند. این حرف بسیار غیرمنطقی است و من کاملا مخالف هستم و اگر چنین کاری توسط ایشان انجام شود ناموفق بودنشان از اول کار مشخص است.
روال سایر کشورها در این خصوص چگونه است؟
بیینید الان آقای ترامپ با وجود اینکه با اختلاف بسیار کمی از رقیب خودش موفق شد، مخالفانش را وزیر نمی کند. به کار گرفتن ظرفیتهای رقبا به غیر از وزارت دادن به رقباست. استفاده از نظرات کارشناسی رقبا و نظرات مشورتی اصل اساسی است. اما مجریان و تصمیم گیران نهایتا با هماهنگی ترامپ کار را پیش می برند.
چرا آقای روحانی به تنهایی در مقابل هجمه ها ایستادگی می کند و به جز معدود دفعاتی که برخی از وزاء و خصوصا آقای جهانگیری در کنار او هستند؛ در مابقی رویدادهای سیاسی در میدان تنهاست و حتی ما تاکنون از رییس دفتر رییس جمهور آقای نهاوندیان تاکنون اظهار نظری نشنیده ایم و این عجیب نیست؟
علت این به سوال اول بازمی گردد وقتی که اعضا کابینه با رییس جمهور هماهنگ نباشد این مشکلات به وجود می آید و می بینید که رییس جمهور بایستی سپر بلای کابینه اش باشد یعنی اینکه ایشان حتی از حقوق خودشان نیز نمی توانند دفاع کنند. حتی سوال های متوجه خودشان را نمی توانند پاسخ دهند و اشکال کار هم همین است که از افرادی استفاده شده که با وعده های رییس جمهوری هماهنگ نبوده اند. این افراد هرچقدر با وعده های روحانی فاصله داشتند ساکت تر بوده اند و آنهایی که هماهنگ تر بودند مثل شیر در میدان حاضر بودند. آقای جواد ظریف محکم در مجلس، محافل سیاسی، صدا و سیما ایستاد و شجاعانه از عملکرد دولت دفاع کرد، لذا نباید در دولت آینده این اشتباهات دوباره به وجود بیایند.
رای شمال و شرق خوزستان رای بسیار معنا داری نسبت به جنوب و غرب خوزستان داشت. حال دو دیدگاه وجود دارد یکی می گوید دولت بایستی به نقاطی که بیشتر به او تمایل داشته اند رسیدگی نماید و دیدگاه دیگر می گوید برعکس باید دولت باید توجه بیشتر به نقاطی که رای کمتری در آنجا داشته؛ تا از این طریق درصدد رفع نواقص و موانع اقتصادی منطقه باشد. نظر شما در خصوص این دو دیدگاه چیست و کدام را موجه تر می دانید؟
مبنا و ملاک نباید درصد آرا به رییس جمهور باشد بالاخره رییس جمهور باید نماینده موافقین، مخالفین و ممتنعین باشد. باید سیاست کلی نظام مشخص باشد، که هست. و باید به همه رسیدگی شود. در استانی که عرب و عجم، لربختیاری و غیره در کنار هم زندگی می کنند؛ نباید ملاک رای دادن باشد. بایستی به همه نیازها توجه شود چه در شمال و چه درجنوب استان خوزستان. با توجه به اینکه در خوزستان ارتباطاتی دارم و اطلاعات خوبی در زمینه ساختاری آن دارم و به خوبی آنجا را می شناسم، مسایل ویژه ای وجود دارد که بایستی به آنها رسیدگی شود.
یکی از این مسایل مساله قومیت هاست که بایستی همه احساس کنند که عادلانه با آنها برخورد می شود. و به نیازهایشان پاسخ داده می شود. چه آنهایی که طرفدار دولت بوده اند چه آنهایی که نبوده اند. یکی از مسایلی که نیازمندی های مناطق مرزی است که خودم زمانی که در خوزستان مستقر بودم و دیدم که فقر و فلاکت در برخی نقاط غوغا می کند و اتفاقا در زمان انتخابات برخی رقبای دکتر روحانی از همین حربه استفاده کردند و با توجه ویژه به این نقاط و ارسال آرد و سایر ملزومات به این مناطق بهره لازم را در انتخابات بردند و از این طریق توانستند برخی از آراء را به خودشان اختصاص بدهند. اکنون دولت باید با شناسایی این نیازها در تامین آنها کوشا باشد زیرا که شایسته نیست بعد از گذشت ۴۰ سال ما شاهد فقر و تنگدستی باشیم که در اوایل انقلاب در حاشیه استان خوزستان می دیدم.
